**२९ असोज २०८३** नेकपा (एमाले) कुनै एक वा दुई नेताको तजविजमा बनेको पार्टी होइन। यो दीर्घकालीन वैचारिक बहस, जनसङ्गठनको व्यापक सञ्जाल, र भुइँमान्छे एवं जुझारु कार्यकर्ताको निष्ठापूर्ण सक्रियताबाट निर्मित ऐतिहासिक दल हो। तर, पछिल्ला वर्षहरूमा पार्टीभित्र गुजुल्टिएका र लामो समयसम्म समाधान हुन नसकेका आन्तरिक विवाद तथा गुटबन्दीले सङ्गठनको मूल ऊर्जालाई क्षयीकरण गरिदियो। ​यसैका दुष्परिणामस्वरूप निष्ठावान् पंक्तिमा निराशा छायो, अग्रज तथा युवा नेताहरूले पार्टी छाड्ने क्रम बढ्यो र अन्ततः पार्टी शृङ्खलाबद्ध विभाजनको पीडादायी मोडबाट गुजरिनुपर्‍यो। २०८२ को 'जेन-जी (Gen-Z)' आन्दोलन ले परम्परागत राजनीतिक नेतृत्व र शासकीय प्रणालीप्रति जनताको गहिरो असन्तोष तथा आक्रोशलाई सडकमा स्पष्ट रूपमा उजागर गर्‍यो। त्यसलगत्तै सम्पन्न ११औँ महाधिवेशन बाट केपी शर्मा ओली भारी मतसहित पुनः अध्यक्ष निर्वाचित त हुनुभयो, तर यस परिणामले पार्टीभित्र नेतृत्वको अत्यधिक केन्द्रीकरण, समावेशी निर्णय प्रक्रिया र पुस्तान्तरण (पुस्ताहस्तान्तरण) को पेचिलो प्रश्नलाई पुन: सतहमा ल्याइदिएको छ। ​महाधिवेशनपछिको आन्तरिक समीक्षा प्रतिवेदनले पनि सरकारमा छँदा भएका शासकीय कमजोरी, मौलाउँदो गुटबन्दी र आम जनता तथा युवा पुस्ताका बदलिँदो आकाङ्क्षालाई समयमै सम्बोधन गर्न नसकेको यथार्थलाई स्वीकारेको छ।एमालेको वास्तविक समस्या केवल कुनै एक व्यक्तिको निरन्तरता वा विस्थापन मात्र होइन, बरु सिङ्गो संस्थाको संरचनात्मक र वैचारिक पुनर्गठन हो। यदि एमालेले आफूलाई बदलिँदो समयअनुसार रूपान्तरण गर्ने हो भने देहायका  क्षेत्रमा निर्मम पुनर्गठन आवश्यक छ: ◦ ​पार्टीले आलोचनालाई शत्रुताका रूपमा नभई सुधारको पहिलो सूचनाका रूपमा ग्रहण गर्ने खुला र लोकतान्त्रिक प्रणालीको विकास गर्नुपर्छ। ◦ ​बन्द कोठाको एकल निर्णयभन्दा विचारको बहसलाई पुनः जीवित तुल्याउनु आजको प्राथमिक आवश्यकता हो। ◦ ​नयाँ पुस्ता वा युवालाई केवल भोट बैंक वा कार्यकर्ताका रूपमा मात्र प्रयोग गर्ने परिपाटी अन्त्य हुनुपर्छ। ◦ ​व्यक्तिपूजा र गुटगत भागबन्डालाई विस्थापित गरी कार्यकर्ताको मूल्यांकन उसको काम, निष्ठा र जनतासँगको सम्बन्धका आधारमा हुने पारदर्शी प्रणाली बसाल्नुपर्छ। ◦ ​सत्ताकेन्द्रित राजनीतिबाट मुक्त भई एमालेले आफ्ना परम्परागत आधारशिला—किसान, श्रमिक, र उत्पीडित वर्ग (भुइँमान्छे) का वास्तविक मुद्दाहरूमा फर्कनुपर्छ। ​नेकपा (एमाले) सँग अझै पनि विशाल जनधार, सांगठनिक संरचना र ऐतिहासिक ऊर्जा बाँकी नै छ। तर अबको पेचिलो प्रश्न हो— त्यो ऊर्जा अतीतको रक्षा र पुरानै ढर्रा जोगाउन खर्चिने कि भावी पुस्ता र रूपान्तरित नेपालको निर्माणमा लगाउने? ​यदि एमालेले समयको पदचाप बुझेर आफूलाई निर्मम समीक्षासहित पुनर्गठित गर्न सकेन भने सङ्कट अझ गहिरिनेछ। यसका विपरीत, खुला दिलले रूपान्तरणको बाटो रोजेमा एमाले पुनः जनविश्वासको केन्द्रमा स्थापित हुन सक्छ। शिव अधिकारी पुर्व जिल्ला कमिटी सदस्य कास्की